Międzywojenna Mickiewicza – cz.3

W trzeciej odsłonie cyklu poświęconego ulicy Mickiewicza i jej międzywojennych losach, przypominamy Państwu, że to jedna z nielicznych ulic, której wygląd niewiele się zmienił w ciągu stulecia.

W tle widoczny najwyższy budynek w przedwojennym Grudziądzu. Dostojny i elegancki dumnie reprezentował ówczesną ulicę Mickiewicza.

Dzisiejsza ulica Mickiewicza, to obok placu 23 Stycznia i starego miasta centrum handlowe Grudziądza. Prawdopodobnie powstała kilka wieków wstecz jako polna droga od Bramy Bocznej miasta ku ogrodom uprzywilejowanym taką bowiem ją widzimy na planie z 1756. Przy końcu wieku XVII lub na początku stulecia XVIII powstała na tym terenie w zakolu Trynki osada podmiejska Fryta (Freta).

Do jezuitów na piwo

Kamieenice przetrwały wojenne zawieruchy. Zmieniali się tylko mieszkańcy i właścieciele.

Na planie miasta z 1781 r widzimy wychodzącą na wschód z bramy Bocznej drogę Gasse nach dem Jesuiter Brau Hause co znaczy „Droga do browaru Jezuickiego”. Zapis ten daje nam kilka informacji. O istnieniu Fryty oraz znajdującego się na tym obszarze browaru, którego miejsca położenia niestety trudno dziś ustalić.
Mieszkańcy Fryty parali się uprawą tytoniu, stąd w XIX w. ulica nosi nazwę Tytoniowej. Ta-ka nazwa istnieje na planach Grudziądza z 1872 i 1897 r. Po tej dacie władze pruskie uczciły ulicę imieniem zasłużonego burmistrza Aleksandra Pohlmana. W 1920 r. ulica otrzymała imię Adama Mickiewicza i nosi je ( z okupacyjną przerwą) do chwili obecnej.

Ku czci von Moltkego

Początkowo ulica dochodziła tylko do mostku na Trynce. Szeroki na 4 m mostek na Trynce został naprawiany w roku 1866 i 1878. Nowy betonowy most otrzymała ulica dopiero w 1903 r. Za mostem przecinając ulicę Bismarck Strasse (obecna Piłsudskiego) przechodziła ulica w drogę Moltke Strasse. W ten sposób uczczono hr. Helmuta von Moltke (1800 – 1891) szefa sztabu armii pruskiej w latach 1858 –1888.

Dziś ulica wychodzi z głównego rynku i dalej biegnie starą trasą aż do ulicy Piłsudskiego. Dawniej przy ulicy Mickiewicza stała synagoga, zakład sierot żydowskich K. Lehmanna, znajdowały się tu również fabryka wódek i likierów, Gazownia Miejska, kościół ewangelicki, hotel „Pod Pocztą”, Komunalna Kasa Oszczędności, baza transportowa Bernarda Mroczyńskiego, „Dwór Artusa”, Venetia czy też „Bar pod Gryfem”.
Niektóre z wymienionych obiektów istnieją do dziś po innych niestety nie zostało śladu żadnego.

Opisywać je będziemy w kolejnych odcinkach naszego cyklu.

Witold Witt

Będziemy wdzięczni za Twój link do tego artykułu.

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress
Może zainteresuje Cię także :close